آئین سوگواری ایرانیان

چو آگاهی آمد به کاووس شاه
که شد روزگار سیاوش تباه

به کردار مرغان سرش را ز تن
جدا کرد سالار آن انجمن

ابر بیگناهش به خنجر به زار
بریدند سر زان تن شاهوار

همه شهر توران پر از داغ و درد
به بیشه درون برگ گلنار زرد

گرفتند شیون به هر کوهسار
نه فریادرس بود و نه خواستار

چو این گفته بشنید کاووس شاه
سر نامدارش نگون شد ز گاه

بر و جامه بدرید و رخ را بکند
به خاک اندر آمد ز تخت بلند

پراگند کاووس بر یال خاک
همه جامهٔ خسروی کرد چاک

برفتند با مویه ایرانیان
بدان سوگ بسته به زاری میان

همه دیده پرخون و رخساره زرد
زبان از سیاوش پر از یادکرد

چو طوس و چو گودرز و گیو دلیر
چو شاپور و فرهاد و رهام شیر

همه جامه کرده کبود و سیاه
همه خاک بر سر بجای کلاه

پس آگاهی آمد سوی نیمروز
به نزدیک سالار گیتی فروز

تهمتن چو بشنید زو رفت هوش
ز زابل به زاری برآمد خروش

به چنگال رخساره بشخود زال
همی ریخت خاک از بر شاخ و یال

سوگواری تهمینه مادر سهراب

بمادر خبر شد که سهراب گرد
به تیغ پدر خسته گشت و بمرد

بزد چنگ و بدرید پیراهنش
درخشان شد آن لعل زیبا تنش

برآورد بانگ و غریو و خروش
زمان تا زمان او همی شد ز هوش

مر آن زلف چون تابداده کمند
بر انگشت پیچید و از بن بکند

ز رخ میچکیدش فرود آب خون
زمان تا زمان اندر آمد نگون

همی خاک تیره بسر بر فکند
بدندان همه گوشت بازو بکند

همی گفت که ای جان مادرکنون
کجائی سرشته بخاک اندرون